Geef de kinderen van Mpongwe een toekomst

Vandaag staat de outreach voor Shinwa op het programma. Eerst moet ik echter duidelijkheid zien te krijgen over het tijdstip van vertrek en het vervoer naar Masaiti waar de workshop gehouden houdt en waar ik samen met Saza een dagdeel zal verzorgen over kwaliteitszorg . Om ongeveer 14.00 uur zullen we terug zijn in Mpongwe. Ik besluit om mee te gaan ook al weet ik wel dat 14.00 uur waarschijnlijk 16.00 uur zal worden Ik typ nog snel iets voor Saza uit in verband met de workshop, want Marjory de secretaresse is ziek. Ze heeft malaria. Wanneer we net weg willen gaan, blijkt dat er vannacht dekens gestolen zijn uit het ziekenhuis. Hevige discussies, waar ik niets van begrijp. Eindelijk vertrekken we met acht man in de landrover naar Shinwa. Er gaan twee voedingsdeskundigen mee. Bij aankomst in Shinwa is er nog geen moeder en kind te bekennen. De moeders met de kinderen komen pas als ze de landrover hebben zien langsrijden. Dan wordt iedereen gewaarschuwd en na een uur zijn er zo’n honderd moeders met kinderen aanwezig. Een gedeelte van de zorg wordt in het schooltje gegeven. Een klein stenen gebouw met grote gaten die als ramen dienst doen, maar waar de wind vrij spel heeft. Het dak is van riet; typisch Afrikaans. In het gebouwtje staan slechts enkele bankjes en een groot schoolbord. Het programma wordt in een rap tempo afgewerkt. Eerst volgt een uitleg over het pre-payment schema door de Community Health Neigbourhood Worker. Daarna wordt er voorlichting gegeven over voeding door de voedingsdeskundige. Een stagiaire demonstreert hoe de moeders een soort oliebol “fried flitters” kunnen maken. Alles in de open lucht. De clinical officer geeft Health Education over malaria. Hij vertelt over het gevaar van stilstaand water waar de muskieten eitjes in leggen. Het gebruik van muskietennetten wordt gestimuleerd en de verschijnselen van malaria worden genoemd. Hierna worden de kinderen weer aan de gebruikelijke paal, waar normaliter de schoolbel hangt, gewogen. Die is nu vervangen door de bascule met zak. Er staat een enorme rij moeders met kinderen te wachten en na een paar minuten is er een gekrijs van jewelste. Het is ook niet leuk om in zo'n zak te hangen aan een paal.

Vervolgens gaan ze naar Agnese, de midwife voor de vaccinaties. Tot slot worden de zwangere vrouwen in het schoolgebouwtje door Agnese onderzocht. Met hun eigen omslagdoeken wordt de inkijk door de open gaten in de muren een beetje verhinderd. Op veel te smalle ongemakkelijke schoolbankjes vindt het onderzoek plaats. De vrouwen gaan op een bankje liggen. Met de rug op de ene en de benen op de andere bank. Het lijkt mij vrij oncomfortabel, maar hier wordt dit als normaal gezien.

Buiten is het nog steeds een drukte van jewelste. Ik zie een kind van amper 9 jaar die weer een kind van 2 jaar op de rug draagt. Het kind van twee weet precies hoe hij op de rug van zijn zus moet klimmen zodat deze de doek kan vastbinden. Knap hoe ze de doek vastmaken zonder te knopen. Ik heb er nog geen kind zien uitvallen. De outreach is ook een ontmoetingspunt voor vrouwen uit de omgeving. Hier praat men elkaar bij. Hier worden zaken gedaan. Het team verkoopt roze ijsjes in plastic zakjes voor 100 kw. Het ijs dient tevens om de pijn van de injectienaald in het beentje of armpje te verzachten. Een andere vrouw heeft dozen met broodjes bij zich om te verkopen. Een slim schoolkind is een handeltje in bananen begonnen. 3 bananen voor 100 kw koop ik van haar.

Alles gebeurt in de buitenlucht onder een grote boom. Medicijnen worden uitgedeeld vanuit een houten kist door de Clinical Officer die op een bankje zit. Op plastic zakjes staan symbolen die aangeven op welk tijdstip de medicijnen moeten worden ingenomen, de hoeveelheid, of het een zetpil, drankje of capsule betreft.
Nog steeds hangen kinderen in de zak van de weegschaal te brullen. Snotneuzen worden met een tipje van de omslagdoek van de moeder afgeveegd. Als er naar de longetjes van het kind geluisterd moet worden, wordt de moeder gevraagd het kind aan de borst te leggen zodat het op houdt met huilen. We zijn tegen 13.00 uur klaar. Met Absolon, de driver is afgesproken dat hij tegen dat tijdstip terug zal zijn. Maar ik zie Absolon nog niet. Ik loop een zandpad in en zie verderop schoolkinderen lopen met stenen op hun hoofd. Het blijken uit leem gehakte stenen te zijn, nodig voor de uitbreiding van hun schooltje.

Het is drie uur en nog steeds geen Absolon. Ik maak me druk omdat ik op tijd terug wil zijn voor de workshop, maar ik ben de enige. Iedereen zit gezellig te kletsen. Wanneer Absolon eindelijk verschijnt en ik hem vraag waarom hij zo laat is, kijkt hij mij verwonderd aan en zegt:” I had to look for something”. Heerlijk eenvoudig! Ik leer elke dag bij! We vertrekken en onze commnunity health neighbourhood worker heeft zich evenals tijdens de heenreis weer dik ingepakt in een lange jas met een bontmuts over zijn hoofd. Tegen de stof, zegt hij. Slimmer dan ik, want ik kan weer helemaal onder de koude douche. (wordt vervolgd).