Dagboek Simon en Sofie (als PDF)

De weeskinderen in het Mpongwe district

10 juli 2001

Ik maak weer mijn dagelijkse avondwandeling. Het is een mooie namiddag; eigenlijk spreek je hier al van avond. Om zes uur is het donker. Ik loop er nog even uit. Ik wil eens een kijkje nemen verder de bush in. Gisteren eb ik daar in de verte de rieten daken van een aantal hutjes gezien. De zon is aan het onder gaan en kleurt de avond prachtig paars. Ik moet snel zijn. Onderweg zie ik de afgebrande velden door de brand van enkele dagen geleden; verkoold en zwart. Ik zie kinderen met een soort houweel bezig in de grond. Ik loop er naar toe en vraag hen wat ze aan het doen zijn.

Vandaag staat de outreach voor Shinwa op het programma. Eerst moet ik echter duidelijkheid zien te krijgen over het tijdstip van vertrek en het vervoer naar Masaiti waar de workshop gehouden houdt en waar ik samen met Saza een dagdeel zal verzorgen over kwaliteitszorg . Om ongeveer 14.00 uur zullen we terug zijn in Mpongwe. Ik besluit om mee te gaan ook al weet ik wel dat 14.00 uur waarschijnlijk 16.00 uur zal worden Ik typ nog snel iets voor Saza uit in verband met de workshop, want Marjory de secretaresse is ziek. Ze heeft malaria.

Hoewel het een vrije dag is in Zambia, ga ik vanmiddag nog even terug naar het ziekenhuis. Het is vijf minuten lopen en je komt iedereen tegen. En iedereen geeft je een hand en zegt: “ How are you?” Je hoort dan te zeggen: “I am fine”. “How are you?”. De kinderen roepen in koor: “ I am fine” Dat gaat de hele dag door. Van groot tot klein. Je krijgt altijd een groep kinderen achter je aan, die op hun beurt weer kleine kinderen op hun rug dragen. Vanmiddag voetbal ik even met hen. Dat vinden ze prachtig.

Vandaag zullen Saza en Harrison mij informeren over de aidszorg in Mpongwe. Ik loop naar het gebouwtje waar hun kamer is. Een bureau, een bankje en heel veel foto's aan de muren. Foto's van wereld-aidsdag, de aidsdramagroep van de middelbare school en foto's van cursisten van het Home Based Care programma die hun certificaat uitgereikt krijgen aan het einde van de cursus. Een greep uit de activiteiten waar het aidsteam zich mee bezig houdt.
Op de muur zie ik een stelling hangen om over na te denken. Deze luidt als volgt:

Het is zondagmorgen acht uur. Ik loop visite mee met Marieke op de kinderafdeling en de kraamafdeling. De kinderafdeling is gesitueerd tussen de vrouwen- en de mannenafdeling. Er is één grote zaal, die in tweeën gesplitst is, met een behandelkamertje. Er zijn geen speciale kinderbedjes. Ouders, meestal de moeders, slapen bij het kind op een volwassen bed. De afdeling heeft plaats voor 35 patiëntjes en ziet er gezellig uit. Op de bovenste gedeeltes van de muren zijn schilderingen aangebracht in de vorm van fruit, bloemen, een vis, een hond.

Ik heb de hele dag aan George en de kinderen gedacht. Dit is al de vijfde dag dat er geen telefoonverkeer mogelijk is. Ik wil zo graag weten of alles goed is met hen en of Jules veilig terug is van een trektocht door Equador. Ik laat een briefje achter bij de secretaresse van het ziekenhuis, voor het geval George belt. Tegen 7 uur 's avonds kom ik moe en stoffig thuis van een lange dag in de bush. Voor de zoveelste keer was ik mijn lange broek en T-shirt op de hand met koud water. Net als ik het wil gaan uitspoelen, komt er geen water meer uit de kraan.